Roparun 2026 was een warm feestje

Van zaterdag 23 mei tot en met maandag 25 mei Deden wij voor de 21ste keer mee aan de Roparun. Nu de vermoeidheid weer uit ons lichaam gaat, is het tijd voor een evaluatie

Een week voor de Roparun werd langzaam maar zeker duidelijk wat voor Roparun we in 2026 zouden mee gaan maken. Ten eerste was er de weersvoorspelling die uiterst positief was. Lekker, want daardoor hoefde we geen voorbereidingen te treffen richting kou, regen en wind. Ook wel eens fijn na de afgelopen jaren vol uitdagingen op het gebied van het weer. Daarnaast verliepen de laatste voorbereidingen heel soepel. Veel doen we op onze jarenlange ervaring, maar ook veel sponsoren stonden klaar om ons te voorzien van allerlei benodigdheden onderweg. Naast materialen denken we hierbij vooral ook aan eten en drinken. En met name dat laatste bleek heel noodzakelijk. Af en toe was er nog wat stress. Zoals bij teamcaptain Niels die niet goed geslapen had omdat hij ’s nachts bedacht dat de portofoons niet geregeld waren. Om maar wat te noemen.

Wat ook veel app-contact vooraf opleverde was dat we in de loop van de week op de website van Stichting Roparun het gesponsorde bedrag fors zagen oplopen. We zien dat de Roparun in de lift zit qua publieke belangstelling, zeker sinds alle dorpen en steden langs de route zo veel werk maken van hun doorkomst. Het leeft. En als wij er dan nog wat individuele acties op social media tegenaan gooien kun je niet achterblijven met je donatie. Maar uiteraard dank daarvoor. Volgend jaar toch weer? Maar voor dit jaar gaf het een hoop extra motivatie. Het is zelfs voorgekomen dat tijdens de run nog onderling werd geappt dat het bedrag weer gestegen was.

Al met al stonden we op Pinksterzaterdag in alle vroegte naar een prachtige zonsopkomst te kijken, terwijl we verzamelden op de parkeerplaats van Sprint. Na het verder inpakken en de laatste knuffels trokken we richting Clastres. Onderweg stopten we enkele malen. Een keer voor een loskomende fietsendrager en twee keer om bij te tanken. Althans, op te laden moeten we zeggen, want we hebben het voor het eerst gewaagd om volledig elektrisch de tocht te volbrengen. Door de steun van onze autosponsor Toyota Louwman zaten we nooit zonder rijdend materieel.

Aangekomen op het terrein (waar het echt bloedheet was) ging alles vrij vlot en om 13.50 uur werd het signaal gegeven voor vertrek van team 1. Vlak voor vertrek kregen we extra instructies om tijdens de loop goed op elkaar te letten en eventueel het uitgereikte routeprotocol te gebruiken. Het bleek niet nodig, hoewel we veel gedronken hebben en de zoute dropjes en koekjes van hand tot hand gingen.

Achteraf gezien was het op elkaar letten misschien wel het belangrijkste zetje dat we nodig hadden om de teamgeest tot grote hoogte te laten stijgen. Al dat warme weer werd zonder morren geaccepteerd en ook richting elkaar was er veel vriendschap en hulp. Zo tof om dat mee te maken: echt een mooie club mensen die samen iets doen voor een ander ongeacht ontberingen en slaaptekort.

En natuurlijk gaan er soms kleine dingen mis. We lopen eens fout waardoor we van de route raakten, je krijgt een zak croissants mee van de organisatie waar je op appelflappen had gehoopt, er breekt eens een trapper af van een fietser, de teamcaptain krijgt door dat een team op 10 kilometer van de wissel loopt terwijl het 6 is, enz.

Vooral de afhandeling van de gebroken trapper tekent de sfeer: als een Tilburger een Bredanaar helpt is er sprake van iets bijzonders. Überhaupt was het heel fijn om zo veel support onderweg te krijgen. Bekenden stonden aan de kant, mensen deelde water en frisse groentesnacks zoals komkommers uit, de doorkomsten waren stuk voor stuk een feest en het aantal keren dat we hebben gezwaaid naar mensen is ontelbaar. Ook werden we enkele malen geïnterviewd onderweg. Judith kon heel goed uitleggen wat het hitteprotocol behelsde en Olaf gaf een zeer professioneel interview voor Omroep Brabant, live op tv (en live bekeken door een deel van het team in de Sprintkantine, waarna er applaus volgde.

En dan was er nog iets wat ons verschrikkelijk veel motivatie gaf. Het afgelopen jaar hebben we helaas afscheid moeten nemen van ons vast teamlid Frank Manders. Dat was zwaar voor ons, zeker omdat ook hij overleed aan die rotziekte. Daarom werd vooraf besloten hem te eren tijdens Roparun 2026. We droegen bij de finish een button met daarop de tekst dat we Frank met ons meedroegen en zijn vaste busmaat Ad kreeg vooraf een foto uitgereikt die hij in zijn bus voor de voorruit kon zetten aan de kant van de bijrijder. Uiteindelijk haalde Ad hem twee keer achter de voorruit vandaan. Eén keer in Oudenbosch om voor de basiliek een kaarsje voor hem aan te steken en bij de finish, waar zijn foto het middelpunt was van onze “showfinish” op de Coolsingel. Daar was kwam veel respons op vanuit de organisatie. Maar wat belangrijker was, was dat zijn familie/gezin aan de kant stond. Dat was tranentrekkend mooi en belangrijk.

Ook moet zeker genoemd worden dat we welkom waren op enkele fantastische plekken om ons bivak op te slaan. Daarbij roemen we speciaal de gastvrijheid van Sporthal Meulenbroek in Hamme, Sprint in Breda en het Thomashuis van Lepelstraat. We kwamen er niks tekort, zodat we veel energie over hadden voor het vervolg van onze tocht.

En zo kwam Rotterdam in zicht, en konden de lopers zelfs nog een extra tandje bijzetten. Het is lang geleden dat we in de laatste etappes nog zo lekker liepen. Na de traditionele tijdfinish vielen we in elkaars armen en vloeide de eerste traantjes. Wat daarna volgende was een fijne ontvangst op de Coolsingel en het traditionele biertje over de finish. Eenmaal thuis in Breda namen we er nog een terwijl we luisterden naar de laatste toespraken van Niels en Bram. Iedereen was het eens: het was een feestje. Warm, maar wel fantastisch om mee te maken.

Laten we afsluiten met een welgemeend bedankje aan al onze sponsoren, donateurs en vrijwillige helpers. Samen met jullie hebben we het prachtige bedrag van €18.991,- opgehaald! Zonder jullie geen spetterende Roparun van ons Team Sprinters!